-----------------------------------------------------------------------------
زمان اعلام نتايج : مهرماه 1391
-----------------------------------------------------------------------------

هدایای بهترين پيامك‌هاي ارسالي:

نحوه شركت در مسابقه:

دانشجويان گرامي مي‌توانند با استفاده از 110 حكمت نهج البلاغه‌ي اميرالمومنين علي عليه السلام كه در ذيل آمده است و با به خرج دادن ذوق و سليقه، متني آماده كرده و آن را به سامانه جشنواره ارسال نمايند.

شماره پيامك : 100010110

-----------------------------------------------------------------------------

1- القَناعَةُ مالٌ لا يَنفَدُ

قناعت ثروتى است پايان‌ناپذير - حكمت 57

2- المال مادّةُ الشّهواتِ

ثروت، ريشه‌ى شهوت‌هاست - حكمت 58

3- مَنْ حَذَّرَكَ كَمَنْ بَشَّرَكَ

آن‌كه تو را هشدار داد چون كسى است كه مژده داد - حكمت 59

4- نَفَسُ المَرءِ خُطاهُ إلى أجَلِهِ

انسان با نفسى كه مى‌كشد قدمى به‌سوى مرگ برمى‌دارد - حكمت 74

5- قيمةُ كُلِّ امرِئٍ ما يُحسِنُهُ

ارزش هركس به‌مقدار دانايى و تخصص اوست - حكمت 81

6- إضاعَةُ الفرصةِ غُصَّةٌ

از دست دان فرصت اندوهبار است - حكمت 118

7- إستَنزِلوا الرِّزقَ بالصَّدَقَة

روزى را با صدقه دادن فرود آوريد - حكمت 137

8- مَنْ أَيْقَنَ بِالْخَلَفِ جَادَ بِالْعَطِيَّةِ

آن که پاداش الهى را باور دارد، در بخشش سخاوتمند است - حكمت 138

9- مَا عَالَ مَنِ اقْتَصَدَ

آن که ميانه روى کند تهيدست نخواهد شد - حكمت 140

10- التَّوَدُّدُ نِصْفُ الْعَقْلِ

دوستى کردن نيمى از خردمندى است - حكمت 142

11- الْهَمُّ نِصْفُ الْهَرَمِ

اندوه خوردن، نيمى از پيرى است - حكمت 143

12- الْمَرْءُ مَخْبُوءٌ تَحْتَ لِسَانِهِ

انسان زير زبان خود پنهان است - حكمت 148

13- هَلَكَ امْرُؤٌ لَمْ يَعْرِفْ قَدْرَهُ

نابود شد کسى که ارزش خود را ندانست - حكمت 149

14- مَنْ كَتَمَ سِرَّهُ كَانَتِ الْخِيَرَةُ بِيَدِه

آن کس که راز خود را پنهان دارد، اختيار آن در دست اوست - حكمت 162

15- الْإِعْجَابُ يَمْنَعُ الِازْدِيَادَ

خود پسندى مانع فزونى است - حكمت 167

16- النَّاسُ أَعْدَاءُ مَا جَهِلُوا

مردم دشمن چيزهايى هستند که نمى‏دانند - حكمت 172

17- اللَّجَاجَةُ تَسُلُّ الرَّأْيَ

لجاجت تدبير را سست مى‏کند - حكمت 179

18- الطَّمَعُ رِقٌّ مُؤَبَّدٌ

طمع ورزى، بردگى هميشگى است - حكمت 180

19- الْخِلَافُ يَهْدِمُ الرَّأْيَ

اختلاف نابود کننده انديشه است - حكمت 215

20- حَسَدُ الصَّدِيقِ مِنْ سُقْمِ الْمَوَدَّةِ

حسادت بر دوست، از آفات دوستى است - حكمت 218

21- الطَّامِعُ فِي وِثَاقِ الذُّلِّ

طمعکار همواره زبون و خوار است - حكمت 226

22- إِذَا كَثُرَتِ الْمَقْدُرَةِ قَلَّتِ الشَّهْوَةُ

هنگامى که توانايى فزونى يابد، شهوت کاستى گيرد - حكمت 245

23- الْكَرَمُ أَعْطَفُ مِنَ الرَّحِمِ

بخشش بيش از خويشاوندى محبّت آورد - حكمت 247

24- قَطَعَ الْعِلْمُ عُذْرَ الْمُتَعَلِّلِينَ

دانش، راه عذر تراشى را بر بهانه جويان بسته است - حكمت 284

25- إِذَا أَرْذَلَ اللَّهُ عَبْداً حَظَرَ عَلَيْهِ الْعِلْمَ

هر گاه خدا بخواهد بنده‏اى را خوار کند، دانش را از او دور سازد - حكمت 288

26- مَا أَكْثَرَ الْعِبَرَ وَ أَقَلَّ الِاعْتِبَارَ

عبرت‏ها چقدر فراوانند و عبرت پذيران چه اندک - حكمت 297

27- اتَّقُوا مَعَاصِيَ اللَّهِ فِي الْخَلَوَاتِ-  فَإِنَّ الشَّاهِدَ هُوَ الْحَاكِمُ

از نافرمانى خدا در خلوت‏ها بپرهيزيد، زيرا همان که گواه است، داورى کند - حكمت 324

28- مَنْ ضَنَّ بِعِرْضِهِ فَلْيَدْعِ الْمِرَاءَ

هر کس که از آبروى خود بيمناک است از جدال بپرهيزد - حكمت 362

29- التُّقى رَئيسُ الاخلاق

تقوا در رأس همه‌ى ارزش‌هاى اخلاقى است - حكمت 401

30- الْغِيبَةُ جُهْدُ الْعَاجِزِ

غيبت کردن تلاش ناتوان است - حكمت 461

31- الدُّنْيَا خُلِقَتْ لِغَيْرِهَا وَ لَمْ تُخْلَقْ لِنَفْسِهَا

دنيا براى رسيدن به آخرت آفريده شده، نه براى رسيدن به خود - حكمت 463

32- اذْكُرُوا انْقِطَاعَ اللَّذَّاتِ وَ بَقَاءَ التَّبِعَاتِ

پايان لذّت‏ها، و بر جاى ماندن تلخى‏ها را به ياد آوريد - حكمت 433

33- مَنْهُومَانِ لَا يَشْبَعَانِ: طَالِبُ عِلْمٍ وَ طَالِبُ دُنْيَا

دو گرسنه هرگز سير نشوند: جويندة علم و جوينده مال - حكمت 457

34- قَلِيلٌ مَدُومٌ عَلَيْهِ خَيْرٌ مِنْ كَثِيرٍ مَمْلُولٍ مِنْهُ

چيز اندک که با اشتياق تداوم يابد، بهتر از فراوانى است که رنج آور باشد - حكمت 444

35- تَرْكُ الذَّنْبِ أَهْوَنُ مِنْ طَلَبِ الْمَعُونَةِ

ترک گناه آسان‏تر از در خواست توبه است - حكمت 170

36- إِذَا تَمَّ الْعَقْلُ نَقَصَ الْكَلَامُ

چون عقل کامل گردد، سخن اندک شود - حكمت 71

37- عَجِبْتُ لِمَنْ يَقْنَطُ وَ مَعَهُ الِاسْتِغْفَارُ

در شگفتم از کسى که مى‏تواند استغفار کند و نااميد است - حكمت 87

38- قَلْبُ الْأَحْمَقِ فِي فَمِهِ وَ لِسَانُ الْعَاقِلِ فِي قَلْبِهِ

قلب احمق در دهان او، و زبان عاقل در قلب او قرار دارد - حكمت 41

39- أَقَلُّ مَا يَلْزَمُكُمْ لِلَّهِ أَلَّا تَسْتَعِينُوا بِنِعَمِهِ عَلَى مَعَاصِيهِ

کمترين حق خدا بر عهده شما اينکه از نعمت‏هاى الهى در گناهان يارى نگيريد - حكمت 330

40- أَشَدُّ الذُّنُوبِ مَا اسْتَهَانَ بِهِ صَاحِبُهُ

سخت‏ترين گناه، آن که گناهکار آن را کوچک بشمارد - حكمت 348

41- كُن في الفتنةِ كابنِ اللبونِ لا ظَهْرٌ فَيُرْكَبَ و لا ضَرعٌ فَيُحلَبَ

در فتنه‌ها، چونان شتر دوساله باش، نه پشتي دارد كه سواري دهد و نه پستاني كه او را بدوشند – حكمت 1

42- مَن ضَيَّعَهُ الأقْرَبُ أُتيِحَ لَهُ الأبْعَدُ

كسي را كه نزديكانش واگذارند، بيگانه او را پذيرا مي‌گردد. - حكمت 14

43- مِنْ كَفَّارات الذُّنوبِ الْعِظامِ إغاثَةُ الْمَلْهوفِ و التَّنفيسُ عَنِ الْمَكْروبِ

از كفاره گناهان بزرگ به فرياد مردم رسيدن و آرام‌كردن مصيبت‌ديدگان است - حكمت 24

44- أفْضَلُ الزُّهْدِ إخْفاءُ الزُّهدِ

برترين زهد، پنهان داشتن زهد است - حكمت 28

45- فاعِلُ الخَيرِ خَيرٌ مِنهُ وَ فاعِلُ الشَرِّ شَرٌّ مِنهُ

نيكوكار از كار نيك بهتر و بدكار از كار بد بدتر است - حكمت 32

46-كُنْ سَمَحاً وَ لا تكُنْ مُبَذِّراً وَ كُنْ مُقَدِّراً وَ لا تَكُن مُقَتِّراً

بخشنده باش اما زياده‌روي نكن و در زندگي حسابگر باش، اما سختگير مباش - حكمت 33

47- أشْرَفُ الْغِنيَ تَركُ الْمُنىَ

بهترين بي‌نيازي ترك آرزوهاست - حكمت 34

48- لا قُربَةَ بِالنَّوافِلِ إذا أضَرَّتْ بِالْفَرائِضِ

عمل مستحب انسان را به خدا نزديك نمي‌گرداند، اگر به واجب زيان رساند - حكمت 39

49- لِسَانُ الْعَاقِلِ وَراءَ قَلْبِهِ وَ قَلْبُ الأَحْمَقِ وَرَاءَ لِسانِهِ

زبان عاقل در پشت قلب اوست و قلب احمق درپشت زبانش قرار دارد - حكمت 40

50- سَيِّئَةٌ تَسُوءَكَ خَيْرٌ عِندَ اللهِ مِنْ حَسَنَةٍ تُعجِبُكَ

گناهي كه تو را پشيمان كند بهتر از كار نيكي است كه تو را به خودپسندي وادارد - حكمت 46

51- عَيْبُكَ مَسْتُورٌ مَا أسْعَدَكَ جَدُّكَ

عيب تو تا آن‌گاه كه روزگار با تو هماهنگ باشد پنهان است - حكمت 51

52- السَّخَاءُ ما كانَ ابْتِداءً فَأمَّا مَا كانَ عَنْ مَسْألَةِ فَحَياءٌ وَ تَذَمُّمٌ

سخاوت آن است كه تو آغاز كني زيرا آن‌چه با درخواست داده شود يا از روي شرم و يا از بيم شنيدن سخن ناپسند است   - حكمت 53

53- اللِّسانُ سَبْعٌ إن خُلِّيَ عَنهُ عَقَرَ

زبان تربيت‌نشده درنده‌اي است كه اگر رهايش كني مي‌گزد - حكمت 60

54- فَقْدُ الأحَبَّةِ غَُرْبَة

از دست دادن دوستان غربت است - حكمت 65

55- فَوْتُ الْحَاجَةِ أهْوَنُ مِنْ طَلَبِهَا إلى غَيْرِ أهْلِهَا

از دست دادن حاجت بهتر از درخواست كردن از نا‌اهل است - حكمت 66

56- العَفافُ زِينَةُ الْفَقرِ وَ الشُكْرُ زِينَةُ الْغِنىَ

عفت ورزيدن زينت فقر و شكرگزاري زينت بي‌نيازي است - حكمت 68

57- إذا لَمْ يَكُن مَا تُريدُ فَلَا تُبَل مَا كُنتَ

اگر به آن‌چه كه مي‌خواستي نرسيدي، از آن‌چه هستي نگران مباش - حكمت 69

58- لا تَرَى الْجَاهِلَ إِلَّا مُفْرِطاً أَوْ مُفَرِّطاً

نادان را يا تندرو يا کند رو مى‏بينى - حكمت 70

59- مَنْ تَرَكَ قَوْلَ لَا أَدْرِي أُصِيبَتْ مَقَاتِلُهُ

کسى که از گفتن «نمى‏دانم» روى گردان است، به هلاکت و نابودى مى‏رسد - حكمت 85

60- تَنْزِلُ الْمَعُونَةُ عَلَى قَدْرِ الْمَئُونَةِ

کمک الهى به اندازه نياز فرود مى‏آيد - حكمت 139

61- قِلَّةُ الْعِيَالِ أَحَدُ الْيَسَارَيْنِ

اندک بودن تعداد زن و فرزند يکى از دو آسايش است - حكمت 141

62- سُوسُوا إِيمَانَكُمْ بِالصَّدَقَةِ وَ حَصِّنُوا أَمْوَالَكُمْ بِالزَّكَاةِ-  وَ ادْفَعُوا أَمْوَاجَ الْبَلَاءِ بِالدُّعَاءِ

ايمان خود را با صدقه دادن، و اموالتان را با زکات دادن نگاه‏داريد، و امواج بلا را با دعا از خود برانيد - حكمت 146

63- لِكُلِّ امْرِئٍ عَاقِبَةٌ حُلْوَةٌ أَوْ مُرَّةٌ

هر کس را پايانى است، تلخ يا شيرين - حكمت 151

64- لَا يَعْدَمُ الصَّبُورُ الظَّفَرَ وَ إِنْ طَالَ بِهِ الزَّمَانُ

انسان شکيبا، پيروزى را از دست نمى‏دهد، هر چند زمان آن طولانى شود - حكمت 153

65- اعْتَصِمُوا بِالذِّمَمِ فِي أَوْتَادِهَا

عهد و پيمان‏ها را پاس داريد به خصوص با وفاداران - حكمت 155

66- مَنْ وَضَعَ نَفْسَهُ مَوَاضِعَ التُّهَمَةِ-  فَلَا يَلُومَنَّ مَنْ أَسَاءَ بِهِ الظَّنَّ

کسى که خود را در جايگاه تهمت قرار داد، نبايد جز خود را نکوهش کند - حكمت 159

67- مَنِ اسْتَبَدَّ بِرَأْيِهِ هَلَكَ-  وَ مَنْ شَاوَرَ الرِّجَالَ شَارَكَهَا فِي عُقُولِهَا

هر کس خود رأى شد به هلاکت رسيد، و هر کس با ديگران مشورت کرد، در عقل‏هاى آنان شريک شد - حكمت 161

68- آلَةُ الرِّيَاسَةِ سَعَةُ الصَّدْرِ

بردبارى و تحمّل سختى‏ها، ابزار رياست است - حكمت 176

69- ازْجُرِ الْمُسِي‏ءَ بِثَوَابِ الْمُحْسِنِ

بدکار را با پاداش دادن به نيکوکار آزار ده - حكمت 177

70- احْصُدِ الشَّرَّ مِنْ صَدْرِ غَيْرِكَ بِقَلْعِهِ مِنْ صَدْرِكَ

بدى را از سينه ديگران، با کندن آن از سينه خود، ريشه کن نما - حكمت 178

71- ثَمَرَةُ التَّفْرِيطِ النَّدَامَةُ وَ ثَمَرَةُ الْحَزْمِ السَّلَامَةُ

حاصل کوتاهى، پشيمانى، و حاصل دورانديشى، سلامت است - حكمت 181

72- لِلظَّالِمِ الْبَادِي غَداً بِكَفِّهِ عَضَّة

آغاز کننده ستم، در قيامت انگشت به دندان مى‏گزد - حكمت 186

73- َمنْ أَبْدَى صَفْحَتَهُ لِلْحَقِّ هَلَكَ

هر کس که با حق در آويزد نابود مى‏گردد - حكمت 188

74- عُجْبُ الْمَرْءِ بِنَفْسِهِ أَحَدُ حُسَّادِ عَقْلِهِ

خودپسندى يکى از حسودان عقل است - حكمت 212

75- مَنْ لَانَ عُودُهُ كَثُفَتْ أَغْصَانُهُ

کسى که درخت شخصيّت او نرم و بى‏عيب باشد، شاخ و برگش فراوان است - حكمت 214

76- بِئْسَ الزَّادُ إِلَى الْمَعَادِ الْعُدْوَانُ عَلَى الْعِبَادِ

بدترين توشه براى قيامت، ستم بر بندگان است - حكمت 221

77- مِنْ أَشْرَفِ أَعْمَالِ الْكَرِيمِ غَفْلَتُهُ عَمَّا يَعْلَمُ

خود را به بى‏خبرى نماياندن از بهترين کارهاى بزرگواران است - حكمت 222

78- مَنْ كَسَاهُ الْحَيَاءُ ثَوْبَهُ لَمْ يَرَ النَّاسُ عَيْبَهُ

آن کس که لباس حياء بپوشد، کسى عيب او را نبيند - حكمت 223

79- الْإِيمَانُ مَعْرِفَةٌ بِالْقَلْبِ-  وَ إِقْرَارٌ بِاللِّسَانِ وَ عَمَلٌ بِالْأَرْكَانِ

ايمان، بر شناخت با قلب، اقرار با زبان، و عمل با اعضاء و جوارح استوار است - حكمت 227

80- الْعَدْلُ: الْإِنْصَافُ وَ الْإِحْسَانُ: التَّفَضُّلُ

عدل، همان انصاف، و احسان، همان بخشش است - حكمت 231

81- َأفْضَلُ الْأَعْمَالِ مَا أَكْرَهْتَ نَفْسَكَ عَلَيْهِ

بهترين کارها آن است که با ناخشنودى در انجام آن بکوشى - حكمت 249

82- مَرَارَةُ الدُّنْيَا حَلَاوَةُ الْآخِرَةِ-  وَ حَلَاوَةُ الدُّنْيَا مَرَارَةُ الْآخِرَةِ

تلخکامى دنيا، شيرينى آخرت، و شيرينى دنياى حرام، تلخى آخرت است - حكمت 251

83- صِحَّةُ الْجَسَدِ مِنْ قِلَّةِ الْحَسَدِ

سلامت تن در دورى از حسادت است - حكمت 256

84- إِنَّ كَلَامَ الْحُكَمَاءِ إِذَا كَانَ صَوَاباً كَانَ دَوَاءً-  وَ إِذَا كَانَ خَطَأً كَانَ دَاءً

گفتار حکيمان اگر درست باشد درمان«»، و اگر نادرست، درد جان است - حكمت 265

85- إِذَا أَضَرَّتِ النَّوَافِلُ بِالْفَرَائِضِ فَارْفُضُوهَا

هر گاه مستحبات به واجبات زيان رساند آن را ترک کنيد - حكمت 279

86- لِكُلِّ امْرِئٍ فِي مَالِهِ شَرِيكَانِ: الْوَارِثُ وَ الْحَوَادِثُ

براى هر کسى در مال او دو شريک است: وارث، و حوادث - حكمت 335

87- الدَّاعِي بِلَا عَمَلٍ كَالرَّامِي بِلَا وَتَرٍ

دعوت کننده بى‏عمل، چون تير انداز بدون کمان است - حكمت 337

88- الْعَفَافُ زِينَةُ الْفَقْرِ وَ الشُّكْرُ زِينَةُ الْغِنَى

پاکدامنى زيور تهيدستى، و شکرگزارى زيور بى‏نيازى است - حكمت 340

89- الْغِنَى الْأَكْبَرُ الْيَأْسُ عَمَّا فِي أَيْدِي النَّاسِ

برترين بى‏نيازى و دارايى، نوميدى است از آنچه در دست مردم است - حكمت 342

90- أَكْبَرُ الْعَيْبِ أَنْ تَعِيبَ مَا فِيكَ مِثْلُهُ

بزرگ‏ترين عيب آن که چيزى را که در خود دارى، بر ديگران عيب بشمارى - حكمت 353

91- إِنَّ الْحَقَّ ثَقِيلٌ مَرِي‏ءٌ وَ إِنَّ الْبَاطِلَ خَفِيفٌ وَبِي‏ءٌ

حق سنگين امّا گواراست، و باطل، سبک امّا کشنده - حكمت 376

92- مَنْ عَظَّمَ صِغَارَ الْمَصَائِبِ ابْتَلَاهُ اللَّهُ بِكِبَارِهَا

کسى که مصيبت‏هاى کوچک را بزرگ شمارد خدا او را به مصيبت‏هاى بزرگ مبتلا خواهد کرد - حكمت 448

93- مَنْ كَرُمَتْ عَلَيْهِ نَفْسُهُ هَانَتْ عَلَيْهِ شَهَوَاتُهُ

کسى که خود را گرامى دارد، هوا و هوس را خوار شمارد - حكمت 449

94- الْحِلْمُ وَ الْأَنَاةُ تَوْأَمَانِ يُنْتِجُهُمَا عُلُوُّ الْهِمَّةِ

بردبارى و درنگ هم آهنگند و نتيجه آن بلند همّتى است - حكمت 460

95- شَرُّ الْإِخْوَانِ مَنْ تُكُلِّفَ لَهُ

بدترين دوست آن که براى او به رنج و زحمت افتى - حكمت 479

96- الدُّنْيَا خُلِقَتْ لِغَيْرِهَا وَ لَمْ تُخْلَقْ لِنَفْسِهَا

دنيا براى رسيدن به آخرت آفريده شد، نه براى رسيدن به خود - حكمت 463

97- مَا مَزَحَ امْرُؤٌ مَزْحَةً إِلَّا مَجَّ مِنْ عَقْلِهِ مَجَّةً

هيچ کس شوخى بيجا نکند جز آن که مقدارى از عقل خويش را از دست بدهد - حكمت 450

98- كَفَاكَ مِنْ عَقْلِكَ مَا أَوْضَحَ لَكَ سُبُلَ غَيِّكَ مِنْ رُشْدِكَ

عقل تو را کفايت کند که راه گمراهى را از رستگارى نشانت دهد - حكمت 421

99- لَا تَجْعَلَنَّ ذَرَبَ لِسَانِكَ عَلَى مَنْ أَنْطَقَكَ-  وَ بَلَاغَةَ قَوْلِكَ عَلَى مَنْ سَدَّدَكَ

با آن کس که تو را سخن آموختن به درشتى سخن مگو، و با کسى که راه نيکو سخن گفتن، به تو آموخت لاف بلاغت مزن - حكمت 411

100- كَفَاكَ أَدَباً لِنَفْسِكَ اجْتِنَابُ مَا تَكْرَهُهُ مِنْ غَيْرِكَ

در تربيت خويش تو را بس که از آنچه بر ديگران نمى‏پسندى دورى کنى - حكمت 412

101- مَنْ أَوْمَأَ إِلَى مُتَفَاوِتٍ خَذَلَتْهُ الْحِيَلُ

کسى که به کارهاى گوناگون پردازد، خوار شده، پيروز نمى‏گردد - حكمت 403

102- مَنْ أَبْطَأَ بِهِ عَمَلُهُ لَمْ يُسْرِعْ بِهِ نَسَبُهُ

آن کس که کردارش او را به جايى نرساند، بزرگى خاندانش، او را به پيش نخواهد راند - حكمت 389

103- ازْهَدْ فِي الدُّنْيَا يُبَصِّرْكَ اللَّهُ عَوْرَاتِهَا

از حرام دنيا چشم پوش، تا خدا زشتى‏هاى آن را به تو نماياند - حكمت 391

104- رُبَّ قَوْلٍ أَنْفَذُ مِنْ صَوْلٍ

بسا سخن که از حمله مسلّحانه کارگرتر است - حكمت 394

105- مَنْ طَلَبَ شَيْئاً نَالَهُ أَوْ بَعْضَهُ

جوينده چيزى يا به آن يا به برخى از آن، خواهد رسيد - حكمت 386

106- الْبُخْلُ جَامِعٌ لِمَسَاوِئِ الْعُيُوبِ-  وَ هُوَ زِمَامٌ يُقَادُ بِهِ إِلَى كُلِّ سُوءٍ

بخل ورزيدن کانون تمام عيب‏ها، و مهارى است که انسان را به سوى هر بدى مى‏کشاند - حكمت 378

107- مِنَ الْعِصْمَةِ تَعَذُّرُ الْمَعَاصِي

دست نيافتن به گناه نوعى عصمت است - حكمت 345

108-  قَدْرُ الرَّجُلِ عَلى قَدْرِ هِمَّتِهِ، وَ صِدْقُهُ عَلى قَدْرِ مُرُوْءَتِهِ، وَ شَجاعَتُهُ عَلى قَدْرِ اءَنَفَتِهِ، وَ عِفَّتُهُ عَلَى قَدْرِ غَيْرَتِهِ

مقام و مرتبت هركس به قدر همت اوست و صدق او به قدر جوانمردى اوست و شجاعتش به قدر حميّت اوست و عفّت او به قدر غيرت اوست  - حكمت 47

109-  لا غِنى كَالْعَقْلِ، وَ لا فَقْرَ كَالْجَهْلِ، وَ لا مِيراثَ كَالْاءَدَبِ، وَ لا ظَهِيرَ كَالْمُشَاوَرَةِ

هيچ بى نيازيى چون عقل و هيچ بينوايى چون جهل و هيچ ميراثى چون ادب و هيچ پشتيبانى چون راءى زدن با ديگران نباشد - حكمت 54

110- مَنْ اءَصْلَحَ ما بَيْنَهُ وَ بَيْنَ اللَّهِ اءَصْلَحَ اللَّهُ ما بَيْنَهُ وَ بَيْنَ النَّاسِ، وَ مَنْ اءَصْلَحَ اءَمْرَ آخِرَتِهِ اءَصْلَحَ اللَّهُ لَهُ اءَمْرَ دُنْياهُ، وَ مَنْ كانَ لَهُ مِنْ نَفْسِهِ واعِظٌ كانَ عَلَيْهِ مِنَ اللَّهِ حافِظٌ

هر كه رابطه ميان خود و خدا را نيكو سازد، خداوند نيز، رابطه او را با مردم نيكو سازد. و هر كه كار آخرت خود را به صلاح آورد، خداوند، كار دنيايش را به صلاح آورد و هر كه اندرز دهنده خود باشد از سوى خدا براى او نگهبانى بود - حكمت 89